The boy on the seashore

Searching for a smoother pebble or a prettier shell than ordinary at the beach of life

Graf

with 14 comments

Vind een gat
rotsvast besloten
in de grond.

Plof het neer: het
oude, en laat
het niet tot ons
wederkeren.

Wij zijn het
kwijt; het heeft ons
verlaten, voor praten
vandaag geen tijd.

Written by maxplanck

donderdag 10 april 2008 bij 17:56

Geplaatst in Gedichten

Tagged with , ,

14 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Juist en helemaal zo, daarom weet men nadien alleen het weer nog terug te halen…

    Groove G.

    donderdag 10 april 2008 op 18:51

  2. realiteit

    in balans

    troostend

    verslagen

    Henri

    donderdag 10 april 2008 op 23:07

  3. ik denk dat ik het een beetje begrijp.

    niennathalie

    donderdag 10 april 2008 op 23:19

  4. Merci voor de reacties.

    maxplanck

    vrijdag 11 april 2008 op 3:44

  5. Ik denk dat ik dit gedicht mooier zou vinden mocht het enkel uit de twaalf eerste regels bestaan. Dat mag ik vinden he?

    Marie

    donderdag 17 april 2008 op 0:33

  6. Dat mag je zeker vinden. Als je me ook vertelt waarom. :)

    maxplanck

    donderdag 17 april 2008 op 9:12

  7. Het heeft vooral te maken met het ritme dat plots niet lekker loopt, de inhoudelijke breuk ook (plots jij-vorm, imperatief) en bittere tranen klinken in vergelijking met de eerste regels te cliché. Het begin is qua woordgebruik eenvoudig, maar fijner gecombineerd, met een mooiere kadans.

    Does that make sense?

    Marie

    donderdag 17 april 2008 op 18:24

  8. Je hebt gelijk, al vind ik de imperatief: ‘zwijg’ wel in het gedicht passen. De ‘bittere tranen desnoods’ was bewust cliché afbrekend (de desnoods) bedoeld, maar het past inderdaad niet in het gedicht.

    Ik heb één en ander veranderd. Opmerkingen blijven van harte welkom.

    maxplanck

    vrijdag 18 april 2008 op 23:06

  9. ik zou je laatste regel laten vallen. maar het is een stevig gedicht. mooi.

    maarten

    zondag 20 april 2008 op 18:20

  10. Merci.
    Ik denk dat ik het nog even zo laat.

    maxplanck

    maandag 21 april 2008 op 11:54

  11. Vind het zo stukken beter. Ik volg Maarten wat het einde betreft, al twijfel ik vooral over de laatste twee regels. Misschien ‘door het vertrek’ weg? Ook die lafbek staat wat vreemd, maar dit is echt wel mierenneuken. Ik vind het vooral mooi…

    Marie

    woensdag 23 april 2008 op 14:40

  12. Ik vind ‘t jammer dat ik het nu pas lees en de eerste versie dus niet heb gezien…
    Maar het raakt me.

    eef88

    vrijdag 6 juni 2008 op 9:24

  13. Dank je, Eef.
    Ik zoek hier de eerdere versie, en mail ze je wel eens door.

    maxplanck

    maandag 9 juni 2008 op 0:00

  14. Graf
    —-
    Vind een gat
    rotsvast besloten
    in de grond

    plof het neer: het
    oude, en laat
    het niet tot ons
    wederkeren

    wij zijn het
    kwijt; het heeft ons
    verlaten, voor praten
    vandaag geen tijd:
    wij ijsberen.

    Zwijg als een lafbek
    vertrek bedroefd;
    huil bittere tranen desnoods

    de dood heeft het woord
    genomen, luister goed;
    hoort, want ze geeft
    het nooit meer
    weer.

    maxplanck

    maandag 9 juni 2008 op 13:59


Reageer