The boy on the seashore

Weet je dan niet
dat de vaart uit het leven lekt:
een platte batterij die met horten
en stoten zuur vuil braakt onder
het mom van overvloed,
de klok schopt waar het pijn
doet (in de twaalf)

Maar ’s ochtends weer opgeladen
is, rijp voor de sloop:
de hamer van het gouden kalf
dat Manon heet

Plat op de buik,
volg de wijze naar het
bed, de kleine
preekt over niets meer:
slaat een slag teveel;
nu wordt het alleen
maar beter

Jesus, Jesus help me
I’m alone in this world
And a fucked up world it is too
Tell me, tell me the story
The one about eternity
And the way it’s all gonna be

Wake up, wake up dead man
Wake up, wake up dead man

Jesus, I’m waiting here boss
I know you’re looking out for us
But maybe your hands aren’t free
Your father, He made the world in seven
He’s in charge of heaven
Will you put a word in for me

Wake up, wake up dead man
Wake up, wake up dead man

[Jesus, were you just around the corner
Did You think to try and warn her
Or are you working on something new
If there's an order in all of this disorder
Is it like a tape recorder
Can we rewind it just once more

Wake up, wake up dead man
Wake up, wake up dead man]

(U2)

Filip De Cavel geeft al een impressie weer van de lezing die McGrath gisteravond gaf in Antwerpen. Reacties daar (en hier) zijn welkom.

PS: Mijn excuses voor een lange blogafwezigheid. Er zijn nu eenmaal belangrijkere dingen in het leven. De term ‘blogger’s block’ mag voor mijn part in de volgende versie van het Groene Boekje.