Wantrouwen
Laten we iets beramen,
iets als vensters
waarmee we diep
in de zielen van
toevallige voorbijgangers
zullen kunnen kijken.
Dan zullen we ons
verkneukelen over wat
zich daar aan oer
oude geheimen bevindt.
Of het niets, laat ons
het niets beramen
riep iemand: geen
vensters, geen verkneukelen,
geen verneuken van
mensenzielen.
Geen niets, riep niemand:
Ik dacht het enkel, maar
zweeg en iemand strooide
iets wat niet bestond
in het rond.
in sommige zielen mag je altijd kijken
zonder raam, zonder iets.
zomaar,
omdat ze je vertrouwen.
dat was lang geleden, blij dat je ‘t nog niet
verleerd bent.
niennathalie
zaterdag 11 augustus 2007 op 14:13
Het wantrouwen doelt op de theorieën van twee van de meesters van het wantrouwen, Freud en Nietzsche, waarover dit gedicht gaat… Dit ter aanvulling, misschien zit de clue iets te ver weggestopt.
Trouwens is dit gedicht al een hele tijd geleden geschreven. Ik zit al vier maanden met een poet’s block.
maxplanck
zaterdag 11 augustus 2007 op 16:20
en terecht dat je in afwachting dit dan plaatst
zit goed ineen
mooi !
Soet
zondag 12 augustus 2007 op 12:03
ja nogal ja
Kansel
donderdag 16 augustus 2007 op 10:37