The boy on the seashore

Wegens herexamens weer wat minder verkeer op mijn blog. Voor interessante lectuur kan ik je altijd doorverwijzen naar de links rechts op de pagina. Laatst heb ik de link Eva(lianne) in India toegevoegd. Daar kun je het ongelooflijk interessant wedervaren van Eva volgen, een studente geneeskunde die deze zomer naar India is getrokken.

Het is altijd wel fijn even te kijken via welke google-hits mensen je blog bezoeken. De grappigste die ik al gehad heb was ongetwijfeld die van gisteren: “begin je eigen strandtent”. Ik heb niet meteen een idee van wat het nu eigenlijk betekent, maar google geeft mijn blog wel als eerste resultaat. Vandaar deze post. Als iemand hier nog eens terechtkomt met voorgaande (of gelijkaardige) google-invoer, antwoordt hier dan eens wat een strandtent eigenlijk is.

Alvast bedankt!

“Ik ben toch ook een boer hé.”

Laat me uitleggen waarom voorgaande zin de laatste dagen meerdere malen in mijn hoofd is opgekomen. Het zit zo: ik lees graag, en soms kan het al eens gebeuren dat ik een boek leen, omdat zo’n boek over het algemeen bij andere mensen toch niets ligt te doen en iemand anders (ik dus) het dan evengoed kan zitten bestuderen. Mijn uiteenzetting is amper begonnen en de apotheose nadert alreeds met rasse schreden. Let goed op!

Bij het doorzoeken van mijn kamer vorige week (ik zocht, u raadt het al, een boek), kwam ik tot de ontdekking dat ik een ander boek in de kast had liggen dat ik zo’n twee zomers terug in bruikleen gekregen moet hebben. Ik schaam me kapot!

Daarbij komt dat ik ook nog twee boeken (één boek en een boekje, ter mijner verdediging) liggen heb van een of andere kabouter, en een stuk of vijf boeken die ik bij het opruimen van tlr heb gevonden (ik weet van wie ze zijn) en die ook nog terugbezorgd moeten worden.

Een boer… Ik hoop bij deze dat mijn overtuiging over mijn agrarische capaciteiten de uwe is geworden, mocht mijn pleidooi nog nodig zijn geweest.

PS: “Een borrel met Barry” is de titel van het bewuste boek trouwens, van éne Christophe Vekeman, en ik heb het nooit uitgelezen.

Laten we iets beramen,
iets als vensters
waarmee we diep
in de zielen van
toevallige voorbijgangers
zullen kunnen kijken.

Dan zullen we ons
verkneukelen over wat
zich daar aan oer
oude geheimen bevindt.

Of het niets, laat ons
het niets beramen
riep iemand: geen
vensters, geen verkneukelen,
geen verneuken van
mensenzielen.

Geen niets, riep niemand:
Ik dacht het enkel, maar
zweeg en iemand strooide
iets wat niet bestond
in het rond.