The boy on the seashore

Morgen herdenken we als christenen de momenten van het laatste avondmaal, van het verraad, van de gevangenneming, van de verloochening. De tekst die Bono daarover schrijft op het album ‘Achtung Baby’ grijpt me altijd opnieuw bij de keel.

Judas zal altijd een vreemd personage blijven voor ons christenen. Ook zonder te denken aan alle theorieën die je tegenwoordig overal hoort, blijft het vreemd: Een werktuig in Gods hand, die toch volkomen verantwoordelijkheid voor zijn daden draagt. De schrijver insinueert dat Judas berouw heeft getoond voor hij stierf, en daarin wordt Jezus’ oneindig vergevende liefde getoond. Ik doe er geen uitspraak over, maar ik weet dat Hij vergeeft…

Het hele verhaal doet me ook nadenken over die wonderlijke rode draad doorheen de Goede Week: Hij, ‘God en mens’, die lijdt, daardoor ons lijden tenvolle kent, tot de dood, en daarin het zinloos lijden zin geeft, de dood overwint.

Until the end of the world

Havent seen you in quite a while
I was down the hold, just passing time
Last time we met was a low-lit room
We were as close together as bride and groom
We ate the food, we drank the wine
Everybody having a good time
Except you
You were talking about the end of the world

I took the money, I spiked your drink
You miss too much these days if you stop to think
You led me on with those innocent eyes
And you know I love the element of surprise
In the garden I was playing the tart
I kissed your lips and broke your heart
You, you were acting like it was the end of the world

In my dream I was drowning my sorrows
But my sorrows they learned to swim
Surrounding me, going down on me
Spilling over the brim
In waves of regret, waves of joy
I reached out for the one I tried to destroy
You, you said youd wait until the end of the world.

(Bono, U2)