The boy on the seashore

Ik sta op, kijk in de spiegel: aan de linkerkant van de mond tekent zich een wijnrood vlekje af. Ik voel, een puist maakt aanstalten om uit te treden. Ik trek mijn wenkbrauwen onverschillig de hoogte in. Dat doe ik graag, zo voor de spiegel. Dat ze maar doet, denk ik. Ik wil al jaren uittreden. En zo’n puist doet het gewoon. Fijn!

Ik check mijn mails even later en rommel nog wat rond. Ik vertrek naar de les. RZL, ik zit een hele les met mijn buur te zeveren. Heerlijk! Onbelangrijke nonsens over nonnen en taal en diep gefilosofeer dat uiteindelijk wederom neerkomt op niets. Mijn dag predikt nihilisme en het zonnetje mag dan zijn best doen, warm wordt het niet echt.

En dan gebeurt er iets. Met beide voeten sta ik plots terug in mijn realiteit, en ik besta. Pijnlijk klein, maar ik ben. Zij is ook. Wij zijn.

Moeten er dingen gebeuren voor we beseffen dat we zijn? Ja! En daarom roepen we tegen de dingen: gebeur mij, gebeur mij!

En als ze dan gebeuren huilen we, en we vallen druppelend van elkaars gezicht.